معادن ایران به کمک گردشگری می آیند؟
دعوای کیهان و پناهیان بر سر منافع مادی! / ظاهرا در پشت پرده خبرهایی هست
ناترازی برق به زمستان هم می کشد! / هدررفت ۱۷درصد برق تولیدی کشور در مسیر انتقال
ساعت کاری بانک ها تغییر کرد
استعفای عشقی، فرار محترمانه است!
اعتراف شوکه کننده عبدالرضا داوری در مورد احمدی نژاد و ظریف
۳۰درصد مردم زیر خط فقر هستند / مؤسسات خیریه کفاف نیاز ما را نمی دهند
هزینه لوازم التحریر برای کلاس اولی ها چقدر آب می خورد؟
در ادبیات بازار کار، به جمعیتی که در بازار کار حضور دارد و به هر شکلی در آن ایفای نقش میکند، جمعیت «فعال» گفته میشود. بنابراین افرادی که در جمعیت فعال حضور دارند ممکن است شاغل یا بیکار باشند. از طرفی، افرادی که امیدی به یافتن شغل ندارند یا به هر دلیل دیگری «به دنبال کار نمیگردند» یا «تمایلی به کار کردن ندارند»، جزء جمعیت فعال محسوب نمیشوند.
افزایش همزمان نرخ بیکاری و اشتغال در زنان به این دلیل رخ داده که نرخ مشارکت اقتصادی زنان که نسبت جمعیت فعال (افراد شاغل و در جستوجوی کار) به کل افراد 15 ساله و بیشتر را نشان میدهد، با رشد 0.2 واحد درصدی در این مدت به 14.3 درصد رسیده است.
نرخ بيكاري زنان سيري صعودي به خود گرفته است. به گونهاي كه نرخ مشاركت مردان حدود 5 برابر زنان شده است. با توجه به وضعيت بيكاري زنان، ميتوان گفت شكاف جنسيتي عميقي در بازار كار حكمفرماست.
در طول بیش از یک دهه گذشته بالاترین سهم زنان از بیکاری 32.3 درصد بوده که مربوط به سال 1396 است. به عبارت دیگر کل جمعیت بیکار در سال 96 حدود 3 میلیون نفر براورد شده که از این جمعیت حدود یک میلیون نفر زنان بوده اند.
رئیس اتحادیه زنان کارگر با بیان اینکه «بسیاری از زنان دستفروش شدند و این دستفروشان نه آینده و نه بیمه دارند» خاطرنشان کرد: مشکل ما بسیار بیش از این موارد است. من از همه کسانی که دلسوز کشور هستند میخواهم که دست از لجبازی بردارند و اگر مسئولیت دارند، ملت را از دست ندهند. ما همه در یک کشتی نشستیم. این دروغ است که ما از هم جدا هستیم.
در سال گذشته جمعیت شاغل در کل کشور برابر با 24 میلیون و 490 هزار و 182 نفر بوده است. از این تعداد، حدود 4 میلیون و 596 هزار نفر زن و تقریبا 22 میلیون و 41 هزار نفر مرد بودهاند.
مشاهدات نشان میدهد که زنان، در استانهای مختلف سهم یکسانی از جذب در بخش دولتی نداشتهاند.
ولی الله صالحی عنوان کرد: متاسفانه این یک واقعیت تلخ است که زنان برای داشتن یک زندگی حداقلی به کمترین میزان دستمزد رضایت میدهند تا بتوانند امرار معاش کنند و از عهده هزینههای زندگی برآیند.